नेपालको राजनीति अहिलेसम्म अस्थिरताको दलदलमा फसिरहेको छ। राजनीतिक दलहरूले राष्ट्रिय हितभन्दा आफ्नै स्वार्थलाई प्राथमिकता दिँदै आएका छन्। जब सत्ता हातमा हुन्छ, नेताहरू कटाक्ष गर्न पछि पर्दैनन्, तर जब आफ्नो पद खतरामा पर्छ, तिनै विपक्षीसँग मिल्न हिचकिचाउँदैनन्। यस्तो प्रवृत्तिले सरकारहरू टिक्न नसक्ने र देश विकासको स्पष्ट दृष्टिकोण नबन्ने स्थिति निम्त्याएको छ।
व्यवस्था फेरियो, अवस्था उस्तै
नेपालको राजनीतिमा सरकारको बारम्बार गठन र विघटन सामान्य भइसकेको छ। कुनै पनि पार्टीले स्थायित्व कायम गर्न सकेको छैन। गठबन्धन सरकारहरू जनमतको आधारमा होइन, दलहरूको सम्झौतामा निर्भर हुन्छन्, जसले दीर्घकालीन योजना कार्यान्वयन गर्न असम्भव बनाएको छ। सत्ताको खेलमा राष्ट्रिय विकासको मुद्दा हराउँदै गएको छ। बारम्बार नेतृत्व परिवर्तन हुँदा आर्थिक नीति, पूर्वाधार निर्माण, र अन्य महत्त्वपूर्ण परियोजनाहरू अधुरै रहन्छन्।
कार्यकर्ताहरूको संघर्ष, नेताहरूको सुविधाभोग
नेताहरू विशेषाधिकारको आनन्द लिइरहेका छन्, तर उनीहरूका कट्टर समर्थकहरू राजनीतिक संघर्षको पहिलो पंक्तिमा लडिरहेका छन्। सडक आन्दोलन, हड्ताल, र हिंसात्मक झडपहरूमा कार्यकर्ताहरूको बलिदान भइरहन्छ, तर विडम्बना के छ भने, तिनै नेताहरू गुपचुप बैठक बसेर सम्झौता गर्छन्। यस्तो दोहोरो चरित्रले नेपाली नागरिकलाई झन् निराश बनाइरहेको छ। परिवर्तनको आशामा राजनीतिमा लागेका युवाहरू अहिले नेताहरूबाट धोका महसुस गरिरहेका छन्।
विदेश पलायनः नेपाली युवाहरूको बाध्यता
राजनीतिक अस्थिरताको सबैभन्दा ठूलो असर नेपाली युवाहरूमा परेको छ। रोजगारको अवसर नदेखेर हजारौं युवा विदेश पलायन भइरहेका छन्। भ्रष्टाचार, असक्षम शासन, र निरन्तर अस्थिरताले गर्दा युवाहरू स्वदेशमा भविष्य देख्न छाडेका छन्। नेपालको अर्थतन्त्र रेमिटेन्समा निर्भर छ, तर यो कुनै दीर्घकालीन समाधान होइन। जबसम्म सरकारले युवाहरूलाई स्वदेशमै अवसर दिन सक्दैन, तबसम्म नेपाल दक्ष जनशक्ति गुमाइरहनेछ
नेपालसँग प्राकृतिक स्रोतसाधन, पर्यटन उद्योग र परिश्रमी जनशक्तिको विशाल सम्भावना छ। तर, राजनीतिक प्रणालीमा सुधार नगरेसम्म, देश अझै अस्थिरताको चक्रमा फस्नेछ।
समाधान के हो?
नेपालले दीर्घकालीन स्थायित्व, उत्तरदायी सरकार, र पारदर्शी प्रशासन आवश्यक छ। नेताहरूले व्यक्तिगत स्वार्थभन्दा माथि उठेर राष्ट्रको भविष्यको बारेमा सोच्नुपर्ने बेला आएको छ। निर्वाचन प्रणाली सुधार, भ्रष्टाचार नियन्त्रण, र जवाफदेही शासनको व्यवस्था अनिवार्य छ।
नेपालसँग प्राकृतिक स्रोतसाधन, पर्यटन उद्योग र परिश्रमी जनशक्तिको विशाल सम्भावना छ। तर, राजनीतिक प्रणालीमा सुधार नगरेसम्म, देश अझै अस्थिरताको चक्रमा फस्नेछ।
