काठमाडौँ ।राजावादीहरूको ‘शक्ति प्रदर्शन’पछि पूर्वराजा ज्ञानेन्द्र शाह ‘हौसिएका’ छन्। ‘जबरजस्ती’ सत्ताबाट ‘अपदस्त’ भएका ज्ञानेन्द्र, ‘पुनः’ शक्ति आर्जन गर्दै ‘राजगद्दी’ कब्जा गर्ने ‘दुस्साहस’मा लागेका छन्। उनले ‘जनतालाई उकास्ने’ ‘षड्यन्त्र’ रचेका छन्।
ज्ञानेन्द्र ‘शान’का साथ सडकमा उत्रिएका छन्, तर गणतन्त्रवादी नेताहरू उनको ‘अभियान’लाई लिएर ‘आक्रामक’ रूपमा प्रस्तुत भएका छन्। ‘आरोप/प्रत्यारोप’मा रमाइरहेका सत्ता र प्रतिपक्ष दलका नेताहरू, ज्ञानेन्द्रको ‘सक्रियता’लाई लिएर ‘एकजुट’ भएका छन्, र ‘एउटै आवाज’मा ‘प्रतिरोध’ गरिरहेका छन्।
गणतान्त्रिक व्यवस्थामा ‘सत्ता सञ्चालन’ गर्दै आएका दलका नेताहरू ‘आरोप/प्रत्यारोप’मा अल्झिएका छन्। ‘सडक’देखि ‘सदन’सम्म नेताहरूले दिएका ‘विवादास्पद’ अभिव्यक्तिले मुलुक ‘संकट’मा पर्ने ‘त्रास’ बढेको छ। पूर्वराजाका ‘गतिविधि’ले नागरिकको मनमा ‘थप प्रश्न’ उब्जाएको छ।
राजावादीहरूले आइतबार राजधानीमा ‘भव्य’ प्रदर्शन गरे। तीन महिनादेखि राजधानी बाहिर रहेका ज्ञानेन्द्रलाई स्वागत गर्न विमानस्थलमा पुगेका राजावादीहरूको ‘भीड’ देखेर ज्ञानेन्द्र ‘हौसिएका’ हुन्। जननिर्वाचित संविधानसभाले ‘सत्ताबाट हराएको’ ज्ञानेन्द्र, देशभर ‘माहोल’ बन्दै गएपछि ‘उत् उत्साहित’ भएका हुन्।
गणतन्त्र स्थापनाको दुई दशक नपुग्दै ‘प्रश्न’ उठ्नुको कारण बुझ्न आवश्यक छ। सरकारको ‘अस्थिरता’, ‘कुशासन’ र ‘डेलीभरी’का मुद्दामा राजनीतिक दलहरू ‘गम्भीर’ नबन्दा राजावादीहरू ‘हौसिएका’ हुन्। दलहरूले ‘गल्ती’ दोहोर्याउँदै जाने हो भने ‘समस्या’ झन् बढ्नेछ। सरकारले ‘सुशासन’ र ‘न्यायपूर्ण’ काम गर्नुपर्छ। ‘काम’ गर्ने मात्र होइन, ‘समान सहभागिता’को विषयलाई पनि ‘प्राथमिकता’ दिनुपर्छ।
ज्ञानेन्द्र ‘कसैको उक्साहट’मा हौसिएका हुन सक्छन्। तर, ‘जनताले समर्थन’ नगर्ने हो भने सबै कुरा ‘पानीको फोका’ बराबर हुनेछ। ‘दलहरू’ले बुझ्नुपर्ने कुरा के छ भने, ‘जनताले के पाए?’ ‘राजतन्त्र’ हुँदा नपाएको कुरा ‘गणतन्त्र’मा के-के पाए? ‘प्रधानमन्त्री’ र ‘मन्त्रीहरू’ मात्र फेरिएकी ‘प्रवृत्ति’ पनि फेरियो भन्ने दलहरूले बुझ्नुपर्छ। अन्यथा गणतन्त्र ‘देखाएर’ मात्र केही हुने छैन।
राजावादीहरूको ‘अभियान’मा सडकमा देखिएको नागरिकको ‘असन्तुष्टि’ मुलुकमा व्याप्त ‘कुशासन’ र ‘देशको बिग्रिएको अवस्था’को कारण हो। ‘एउटै व्यक्ति’ लामो समय शासनमा बस्ने, ‘देशको आर्थिक’ सबल हुन नसक्ने, ‘सुशासन’ कायम नहुने, ‘युवा पंक्ति’ विदेश पलायन हुने जस्ता कारणले सडकलाई ‘मलजल’ गरेको छ। ‘नेता’ र ‘दल’को विकल्प खोले पनि ‘गणतन्त्रको विकल्प’ राजतन्त्र हुन सक्दैन।
प्रमुख राजनीतिक दलका नेताहरू सत्ता प्राप्तिका लागि ‘व्यवस्थाविरोधी’ शक्तिलाई समेत भित्रभित्र ‘मलजल’ गरिरहेका छन्। यसको असन्तुष्टि कहिले ‘बालेन’ भएर प्रस्फुटित भएको छ, त कहिले ‘गोपी हमाल’ र ‘हर्क साम्पाङ’ भएर प्रस्फुटित भएको छ। अहिलेको असन्तुष्टि ज्ञानेन्द्र शाह भएर प्रस्फुटित भएको हो। ‘राज्यशक्ति’ कमजोर भएका बेला ‘जनताले निराशा’को फाइदा मात्र उठाएका हुन्।
२०४८ सालदेखिकै राजनीतिक दलको नेतृत्व ‘सत्ताको केन्द्र’मा रहने, सरकारमा गएपछि ‘जनअपेक्षा’को कामभन्दा पनि ‘बरालिएर’ व्यक्ति र दलको स्वार्थमा अघि बढ्ने जस्तो प्रवृत्तिले आम नागरिकमा ‘नैराश्यता’ बढाएको छ। यस्तो प्रवृत्तिबाट सच्चिन नेताहरूलाई ‘खबरदारी’ गर्ने काम राजावादीहरूले गरेका छन्। अब राजावादीहरूको शक्ति कमजोर बनाउन दलहरूले ‘बोली’ मात्र होइन, ‘व्यवहार’मै परिवर्तन गर्न आवश्यक छ।
