मलकानगिरि (ओडिशा), अक्टोबर (आईएएनएस): “संक्रामक रोगको प्रकोपको डरले हामी पानी पर्नु अघि हाम्रो देसी कुखुरा बेच्ने गर्दथ्यौं। व्यापारीहरूले सदाको भन्दा कम तिरेर यसको धेरै फाइदा उठाए। तर, यो वर्ष फरक भयो । सौर्य उर्जाबाट चल्ने कोल्ड स्टोरेजको सुविधाले गर्दा मनसुनअघि मेरा सबै चराहरूलाई खोप लगाउन सकें। मेरो ५० वटाको बगालमा पाँच वा छवटा चराहरू मात्र मरेका छन्,” मथिली ब्लकको पुलापल्ली कालोनीका अनिल किरसानीले बताए ।
वर्षौंदेखि, पशुपालनले मलकानगिरिको आदिवासी क्षेत्रमा आर्थिक आपतकालको सामना गर्न ब्याकअपको रूपमा काम गरेको छ। मथिलीको मक्का पञ्चायतकी सरपंच रञ्जिता पुजारीले उच्च पशु मृत्युदरले साना किसानका लागि सधैं समस्या खडा गरेको छ भनी बताए ।
सिरिपेटा गाउँपालिकाका नरसिंह पुलाले गत वर्षमा चराले घाँटी घुमाएर हाच्छ्युँ र खोक्न थालेको बताए । तिनीहरू पक्षघात भए र केही दिनमै मरे। भेटेरिनरी अधिकारीहरूले यो रानीखेत ९नयाँ क्यासल रोग० ले गर्दा भएको भनेका कुरा नसिंहले याद गरे ।
वास्तवमा, रानीखेत र फाउलपक्सले गत वर्ष खैरपुत ब्लकको सिरीपेटा, पानीघाटा र बाँटीगुडा गाउँमा पूरै बगाललाई सखाप पारेको थियो। राम्रो पशुपालन अभ्यास प्रवर्द्धन गर्ने क्षेत्रीय गैरसरकारी संस्था सोम्क्सका जिल्ला पशुधन संयोजक विनायक मिश्रका अनुसार, बाख्रा र गाईवस्तु पेस्टे डे पेटिट्स, बाख्रा पोक्स, हेमोरेजिक सेप्टिसिमिया र ब्ल्याक क्वार्टर रोगको शिकार भएका छन्।
तर अब अवस्था परिवर्तन भइसकेको छ ।
खैरपुत ब्लकको पुष्पाली कोलोनीकी मधु भुमियाको घरमा कोल्ड स्टोरेज राखिएको छ । ूकृषि निरन्तर नाफाविहीन बन्दै गएको छ। विभागले दिने भ्याक्सिन बेचेर परिवारको आम्दानी धान्छु। विगत तीन महिनामा झण्डै आठ हजार रुपैयाँ बचत गरेको छु,ू भुमियाले भने।
छिमेकी १० गाउँका किसानहरू खोपका लागि भूमियामा भर पर्छन्। सात सयदेखि एक हजार कुखुरा चरालाई प्रति चरा २ रुपैयाँमा सहुलियत दरमा खोप उपलब्ध गराएर मासिक १४ सयदेखि २ हजारसम्म आम्दानी गर्छन् । त्यसैगरी उनले प्रति पशु ५ रुपैयाँमा २५० देखि ३०० बाख्राका लागि खोप दिन्छन् र मासिक आम्दानीमा १,२५० देखि १,५०० रुपैयाँ थप्छन्।
