काठमाडौं— पन्ध्र वर्ष पहिले, नोभेम्बर २६, २००८ मा, मुम्बईमा आधुनिक इतिहासको सबैभन्दा विनाशकारी आतंकवादी हमलाहरू भएको थियो ।
तीन दिनको अवधिमा, पाकिस्तानको लश्कर—ए—तैयबाका दस सशस्त्र लडाकूहरूले सहरभरि आक्रमणहरू गरेका थिए । उक्त आक्रमणमा, जसमा १६६ जनाको मृत्यु भयो र ३०० भन्दा बढी घाइते भएका थिए ।
६० घण्टा बढी अवधिमा, तिनीहरूले ताजमहल प्यालेस होटल, ओबेरोय—ट्रिडेन्ट होटल, छत्रपति शिवाजी टर्मिनस रेलवे स्टेशन, लियोपोल्ड क्याफे, र नरिमन हाउस लगायत प्रतिष्ठित स्थलमा र व्यस्त सार्वजनिक स्थानहरूलाई आक्रमण गरेका थिए ।
आक्रमणहरू सीएसटी रेलवे स्टेशनबाट सुरु भएको थियो । सयौं नागरिक र पर्यटकहरूलाई आक्रमणको कारण फसेका थिए। होटलहरू युद्ध क्षेत्रमा परिणत भएका थिए । नरिमन हाउस, एक यहूदी सामुदायिक केन्द्र पनि आक्रमणकारीहरूको केन्द्रबिन्दु थियो, जहाँ एक बालकका आमाबाबु सहित छ जना बन्धकहरूलाई मारिएको थियो।
एकमात्र जीवित आक्रमणकारी, अजमल कसाबलाई भारतीय अधिकारीहरूले पक्रेका थिए र पछि २०१२ मा दोषी ठहराइयो र मृत्युदण्ड दिइयो। उसले दिएको बयानको आधारमा लश्कर—ए—तैयबा आक्रमण गरेको पुष्टि भएको थियो ।
यो घटनाले भारतलाई आफ्नो सुरक्षा र प्रतिआतंकवाद रणनीतिमा सुधार गर्न प्रेरित गर्यो। थप रूपमा, भारतले आतंकवाद विरुद्ध विश्वव्यापी सहयोगको लागि जोड दियो, जसले पाकिस्तानलाई आफ्नो सीमा भित्र आतंकवादी सञ्जालहरू विरुद्ध कारवाही गर्न दबाब बढायो।
मुम्बई आज साहस र एकताको प्रतीकको रूपमा उभिएको छ, यसका जनताले यस्तो हमला कहिल्यै दोहोरिने छैन भन्ने सुनिश्चित गर्न कटिबद्ध छन्। वार्षिकोत्सव दिनको रूपमा मात्र नभई विश्वव्यापी आतंकवाद विरुद्धको लडाइमा सतर्क र प्रतिबद्ध रहन भारत सदैव तयार रहेको छ ।
