शुक्लाफाँटा नगरपालिका- ८ नौखरीका ४२ वर्षीय रामबहादुर चौधरीले काठका भाँडाकुँडा निर्माण गर्दै आएका छन्। मुक्त कमैया परिवारका उनी भाँडाकुँडा बिक्री गरी आत्मनिर्भर बनेका छन्।
रोजगारीको अवसर नपाएर सङ्घर्षरत चौधरीले अहिले आफ्नै सीप र मेहनतका बलमा सफल व्यवसायीका रूपमा पहिचान बनाएका छन्। बिहान झिसमिसेदेखि साँझ अबेरसम्म कहिले ठेकी, कहिले बेलन, कहिले गिलास त कहिले घर सजावटका आकर्षक वस्तु बनाउनमा चौधरी व्यस्त हुन्छन्।
‘काठका भाँडाकुँडा बनाउने सीप सिकेपछि अरूसँग रकमका लागि हात थाप्नु परेको छैन’, चौधरीले भने, ‘महिनामा रु ५० हजारसम्म आम्दानी हुन्छ, अहिले नगरपालिका क्षेत्रमै काठको कार्य गर्ने व्यक्तिका रूपमा मेरो पहिचान बनेको छ, यसमै गर्व छ।’
विजयसालको काठबाट बनेका भाँडाकुँडा स्वास्थ्यका लागि फाइदाजनक हुने भएकाले यसको माग बढ्दो रूपमा रहेको चौधरी बताउँछन्।
चौधरीले भने, ‘विजयसालको काठको अम्खोरा, गिलास लगायतमा पानी पिउँदा शरीरको विकार हट्ने भएकाले अहिले बजारमा यसको माग बढेको छ।’ बनाएका वस्तु रु पाँच सयदेखि रु दुई हजारसम्ममा बिक्री हुनले बताए। नीय बजारमै माग धान्न मुस्किल हुने गरी माग आएको उनको भनाइ छ।
‘काठको सीप सिक्न त्यति सहज थिएन’, चौधरी भन्छन्, ‘बुबा गाउँकै एक जमिनदारको घरमा कमैया हुनुहुन्थ्यो, बाल्यकाल जमिनदारको घरमै बित्यो, अलि जान्ने बुझ्ने भएपछि काठको कामप्रतिको अभिरुचि जाग्यो।’ गाउँकै मिस्त्रीसँग काम सिक्न थालेको उनी बताउँछन्।
‘कमैया मुक्ति अभियानपछि नयाँ अवसर खोज्दै सीप विकास तालिम केन्द्र पुगे, २०५६ सालमा काठका भाँडाकुँडा बनाउने तालिम लिए, कमैयामुक्त भएपछि केही समय अनिश्चिततामा थिएँ,’ चौधरी विगत सम्झिँदै भन्छन्, ‘त्यो तालिमले मलाई आत्मनिर्भर बनायो।’
व्यवसाय सुरु गर्नु अघि आठ वर्षसम्म उनी सीप विकास तालिम केन्द्रमा प्रशिक्षकका रूपमा कार्यरत थिए। अहिले पनि स्थानीय तह वा गैरसरकारी संस्थाले सञ्चालन गर्ने तालिममा उनलाई प्रशिक्षकको रूपमा बोलाउने गर्छन्। ‘अर्कालाई सीप सिकाउँदा आफू पनि प्रेरित हुन्छु,’ चौधरीले भने।
चौधरी हाल दुई सहयोगी कामदारसहित व्यवसाय सञ्चालन गर्दै आइका छन्। हालसम्म उनले उद्योगमा करिब रु १४ लाख लगानी गरेका छन्। लघुवित्त संस्थाबाट लिएको रु पाँच लाख ऋण पनि यसमा समावेश छ। बाँकी पुँजी आफ्नै आम्दानी र बचतबाट उनले जुटाएका हुन्।
