१. जसमा शरीर र मनप्रति कुनै प्रकारको ‘म’ र ‘मलाई’ को भाव छैन, जो त्यसका लागि शोक गर्दैन जुन आफूसँग छैन, उही नै सच्चा भिक्षु भनिन्छ ।
२. जो अल्छी र अज्ञानी छ, त्यो मात्र चुप रहनाले साधु बन्दैन, तर जो विद्वान् पुरुष तराजुमा तौलेसरी उत्तमलाई स्वीकार गर्दछ र अवगुणलाई परित्याग गर्दछ उही वास्तविक साधु हो ।
३. झुटो बोल्ने अनुशासनहिन व्यक्ति कपाल मुण्डन गर्दैमा तपस्वी बन्दैन । जो कामना र लोभले भरिपूर्ण छ, त्यो कसरी तपस्वी हुन्छ ?
४. यस जीवनमा जसले पाप–पुण्यको परित्याग गरिदिएको छ, जो पवित्र छ, जो यस संसारमा विवेकयुक्त भएर रहन्छ उसैलाई वास्तवमा भिक्षु भनिन्छ ।
५. व्यक्ति यदि उक्लो होस् र सत्यको अनुगमन गर्ने सङ्कल्प गरोस् तब ऊ कमजोर हुन सक्छ र विचलित बनेर पुनः आफ्नो पुरानो बाटोमा फर्किन सक्छ । त्यसैकारण तिमीहरु सँगसँगै उभिनु, एकअर्काको सहायता गर्नु र एकअर्काका प्रयासलाई सशक्त बनाउनु ।
६. त्रुटिले विषयगामी बनाउँछन् । भ्रमबाट विपत्ति उत्पन्न हुन्छ । यी भ्रम तीक्ष्ण सुराले झैँ प्रमत्त गर्दछन् र ती शीघ्र नै विलीन हुन्छन्, तर तिमीलाई रोगी र चिन्तायुक्त बनाएर छोड्छन् ।
साभारः ‘महापुरुषहरुका अमर वाणी’ पुस्तकबाट
