१. जो अभय हुन सक्तैन त्यो अहिंस्रक हुन सक्तैन, उसले साधना शुद्धिको प्रयोग गर्न सक्तैन, उसको हृदय परिवर्तन हुन सक्तैन । जागरुकताको सबभन्दा ठूलो परिणाम हो अभय । भय र मातलाई मेट्ने ठूलो सूत्र हो अभय हुनु । अहिंसाको साधना यदि गर्नु छ भने त्यसका लागि अभय हुनु, अत्यावश्यक छ । जो अभयको साधना गर्दछ घमण्डरहित बन्दछ, उसलाई कुनै पनि घटनाको भय हुँदैन, उसैले वास्तवमा अहिंसालाई प्राप्त गर्न सक्छ ।
२. मृत्यु भयबाट प्राणीको रक्षा गर्नु नै अभयदान हो । यो अभयदान सबै दानमध्ये शिरोमणि छ हो ।
३. त्यो व्यक्ति जो आफ्नो स्वभाव चिन्दछ र यो बुझ्दछ कि उसमा इन्द्रियले कसरी काम गर्दैछन्, उसले ‘म’ अहम्का लागि कुन स्थान दिँदैन । यस प्रकार ऊ अनन्त शान्ति प्राप्त गर्दछ । संसार ‘म’को चिन्तनमा लिप्त छ र यसबाट मिथ्याबोधको सृष्टि हुन्छ ।
४. अब ध्यान दिएर सुन, इन्द्रिय विषय वासनासँग मिल्दछन् र तिनको सम्पर्कबाट समवेदनाको जन्म हुन्छ, त्यसबाट स्मृति पैदा हुन्छ । अतः जसरी विशेष सिसाको माध्यमबाट सूर्यको शक्ति अग्निको रुपमा प्रकट हुन्छ त्यसरी नै इन्द्रिय र विषयबाट उत्पन्न ज्ञानद्वारा ती विधाताको जन्म हुन्छ, जसलाई तिमी ‘स्व’ भन्दछौँ । अङ्कुर बिऊबाट उत्पन्न हुन्छ तर बिउ अङ्कुर होइन, दुवै एकनास छैनन् तैपनि ती भिन्न छैनन् । यस प्रकार प्राणी जीवनको जन्म हुन्छ ।
५. आफूमाथि जसले अधिकार प्राप्त गरेको छ ऊ हजार गुणा शक्तिशाली हजार शत्रुलाई पराजित गरेको भन्दा महान् विजेता हो ।
६. जसको मन बाहिरी सौन्दर्य र वैभवको खोजमा भौतारिन्छ, जो आफ्ना इन्द्रियमाथि मालिकले झैँ नियन्त्रण गर्न सक्दैन, जो अशुद्ध भोजन गर्दछ, जो अल्छी छ, नैतिक साहसहीन छ त्यस्तालाई अज्ञानरुपी दुःखले त्यसरी नै नष्ट गरिदिन्छन् जसरी आँधीले सुकेका रुखलाई तहसनहस गरिदिन्छन् ।
साभारः ‘महापुरुषहरुका अमर वाणी’ पुस्तकबाट
