–सुरेशकुमार पाण्डे
मलाई कसैको सहयोग चाहिँदैन । म आफ्नो सुरक्षा आफै गर्छु । बरू तिमीहरूलाई मेरो आवश्याकता प¥यो भने….. –पहलवान रामुले घमण्ड मिस्रित लयमा आत्मविश्वास देखाउँदै भन्यो ।’
हो नि भाइ ! आफ्नो सुरक्षा त आफै गर्नसक्नुपर्छ । आत्मविश्वास हुनु राम्रो हो तर यो प्रवासी भूमिमा के थाहा ? कुन वेला के कस्ता घटना घट्छन्, आपसी एकता हुनैपर्छ — अमृतले आउने भने ।’
चाहिँदैन तिमीहरूको एकता, यी नै पाखुरामा अझै ताकत छ— पहलवान रामुले आफ्नो पाखुरा समार्दै भन्यो र ऊ अगाडि बढ्यो ।
उसको घमण्ड देखेर त्यहाँ बसेका सबैजना निःशब्द थिए ।
युवा जोसमा मानिसले अघिपछि सोच्दैन । बिचरा ! यो पनि नादान हो — अमृतले बसेकालाई सम्झाउँदै भने ।
बसेकाहरूको गफ चलेकै थियो ।
एक छिनपछि चक्रसिंह चिच्याउँदै अमृत बसेकै ठाउँमा टुप्लुकै आयो । सर..सर. रामु पहलवानको एक्सिडैण्ट भयो । ऊ सडकमै छ ….। उसले स्याँ स्याँ र फ्याँ फ्याँ गर्दै भन्यो ।
अमृत र सँगै बसेका केही साथीहरू जुटे र तुरून्तै रामुलाई अस्पताल पुराए । उसको हात भाँचिएको थियो । शरीरबाट धेरै रगत बगेको थियो । अमृत लगायत केही युवाहरूले आ–आफ्नो रगत दिए ।
साँझपख पहलवान रामुलाई होस आयो । उसलाई महसुस भयो । उसले अमृतलाई हात जोड्न खोज्यो तर एउटा हात उठेन । उसले आफ्नो पलास्टर गरेको हात हे¥यो र पुनः आँखा चिम्म ग-यो ।
साभार : लघुकथा कुनोबाट
