१. जो व्यक्ति चञ्चल चित्तवाला छ, ज्ञानवृद्ध र वयोवृद्धको सेवा–सङ्गत गर्दैन र अस्थिर मतिको छ, जसलाई आज मित्र ठान्छ, भोलि त्यसलाई शत्रु ठान्दछ, यस्ता व्यक्तिसँग सधैँ टाढै रहनु पर्दछ ।
२. जो व्यक्ति मित्रको सत्कार पाएर आफ्नो प्रयोजन सिद्ध गरेर पनि मित्रको हितकारी हुन्न, त्यस्ता मरेका कृतघ्नलाई गिद्धले पनि खाँदैन ।
३. व्यक्तिले धन होस् वा नहोस् मित्रको सत्कार अवश्य गरोस् । मित्रसँग विशेष प्रयोजनको आकांक्षा नराखी अथवा याचना नगरिकन मित्रको सार–शुन्यतालाई बुझ्दैन । मित्रलाई लाभदायक नै ठान्दछ ।
४. अहङ्कारी, दुस्साहसी, मूर्ख, क्रोधी, विवेकहीन तथा धर्माचरण रहित व्यक्तिलाई कहिल्यै आफ्नो मित्र नबनाउनु ।
५. मित्रता यस्तो व्यक्तिसँग गर्नुपर्दछ जो कृतज्ञ, धर्मपरायण, सत्यभाषी, उदार, संयमी, मर्यादापालक तथा सङ्कटमा पनि मित्रता निर्वाह गर्ने होस् ।
६. पापकर्ममा टाँसिएको मानिस पापाचरणको कलंक बोक्दै अन्त्यमा आफ्नो पापको फल भोग्दछ । सत्कर्ममा लागेको मानिस सधैँ यश प्राप्त गरी अन्त्यमा तिनका पुण्यको फल उपभोग गर्दछ ।
साभारः ‘महापुरुषहरुका अमर वाणी’ पुस्तकबाट
