१) हाम्रा पार्टीहरुलाई नेताको आवश्यकता छैन । यदि तपाईं सांसारिक व्यवहारमा हुनुहुन्छ, बालबच्चा र गृहस्थीको टंटामा अल्झिनुभएको छ भने हाम्रो बाटो नसमात्नुहोस् । तपाईं हाम्रो उद्देश्यमा सहानुभूति राख्नुहुन्छ भने अन्य उपायले हाम्रो सहायता गर्नुहोस् । नियन्त्रणमा बस्न सक्ने कार्यकर्ताले नै यो आन्दोलनलाई अघि बढाउन सक्छन् ।
२) सम्झौता पनि यस्तो हतियार हो, जसलाई राजनीतिक संघर्षका बीच पाइला पाइलामा प्रयोग गर्न आवश्यक हुन्छ । एउटा कठोर संघर्षबाट थाकेका जातिलाई केही समय आरामका लागि अवकाश मिलोस् र ऊ भावी युद्धका लागि पूर्ण शक्तिका साथ तयार हुन सकोस् ।
३) तमाम सम्झौताको बाबजुद पनि जुन कुरा हामीले बिर्सन हुँदैन त्यो आदर्श हो जो सदा सर्वदा हाम्रो अगाडि रहनुपर्दछ । जुन लक्ष्यका निम्ति हामी लडिरहेका छौँ तिनका सम्बन्धमा हाम्रो विचार एकदम स्पष्ट र दृढ हुनुपर्दछ ।
४) भारतको अहिलेको संघर्ष धेरैजसो मध्यम वर्गको शक्तिमा लडिएको छ, जसको लक्ष्य ज्यादै सीमित छ । काँग्रेसले व्यापारी र पूँजिपतिहरुको माध्यमबाट इङ्ग्लैंडलाई आर्थिक दबाब दिएर केही अधिकार लिन चाहन्छ । जहाँसम्म देशका करोडौँ मजदुर किसान जनताको सरोकार छ तिनको उद्धार यतिले हुन सक्दैन ।
५) देशको लडाइँ यदि लड्ने हो भने मजदुर, किसान र सामान्य जनतालाई अघि लाउनु पर्नेछ, यिनैलाई संगठित गर्नुपर्नेछ । तिनलाई अघि लगाउन अहिलेसम्म नेतृत्वले केही गरेन, न त गर्न सक्छ । यी किसानलाई विदेशी हैकमको जुवाको साथै भूमिप्रति र पूँजिपतिको जुवा गोरु नार्ने काठको जुवाबाट पनि उद्धार पाउनु छ ।
६) हाम्रो लक्ष्य शासन सत्ता तिनका हातमा सुम्पिनु हो, जसको लक्ष्य समाजवाद हो । यसका लागि मजदुर र किसानलाई संगठित गर्नु आवश्यक हुनेछ किनकि तिनको लागि लर्ड रीडिङ्ग वा इर्विनको स्थानमा तेजबहादुर वा पुरुषोत्तमदास वा ठाकुरदास आएमा कुनै ठूलो अन्तर पर्ने छैन ।
७) हाम्रा तन्नेरीले यदि यसैगरी निरन्तर प्रयत्न गरिरहे भने करिब एक वर्षमा स्वराज्य त होइन तर ठूलै त्याग र बलिदानको कठोर परीक्षाबाट गुज्रँदै अवश्य विजय पाउनेछन् । क्रान्ति चिरन्जीवी होस् ।
साभारः ‘महापुरुषहरुका अमर वाणी’ पुस्तकबाट
