– सुरेशकुमार पाण्डे
राधे ! यो आइमाईबाट छोरा जन्मिदैनन् अब अरू ढिला नगर । हामीलाई घरमा एउटा नाति चाहिन्छ । आफ्नो वंश जोगाउँनैपर्छ । आमा रुकमणिले छोरालाई सम्झाउँदै भनिन् ।’
आमा ! हाम्रो घरमा तिनौटी लक्ष्मी छन् । यिनैलाई राम्रो परवरिश गराउँन पाए छोराभन्दा कम हुँनेछैनन्— राधेले आफ्ना छोरीहरूतिर नियाल्दै भनिन् भन्यो ।’
हो ! त्यो त मन तिमाल्ने बाटो हो तर छोरीलाई जति पढाए पनि त्यो आर्काको घर जानैपर्छ । छोरा त नभई हुँदैन । छोराले मात्रै वंश चलाउँन सक्छ — रूकमणिले राधेलाई सम्झाउँदै भनिन् ।’
आमा ! म अर्को बिहे गर्दिनँ । सीमा काहाँ जान्छिन् ? यी मेरा मुटुका टुक्रा छोरीहरू हेलारी हुन्छन् ।’
फेरि आर्कीबाट पनि छोरा भएनन् भने ?— राधेले आमासँग प्रश्न ग¥यो ।’
त्यस्तो हुनै सक्दैन । मलाई थाहा छैन्, हाम्रो घरको दियो बुज्नु भयन— रूक्मणी आफ्नो हठमा अडिइन् ।’
ठिकै छ आमा ! पहिले मलाई र सीमालाई डाक्टरसँग चैक गराउँछौँ । सीमाबाट छोरा नहुने र म बाट हुने रहेछ भने म अर्को बिहे गरौँला — आमालाई आश्वासन दिएर राधे बाहिर निस्कन्छ ।’
दलानमा बसेकी सीमाले सबै कुरा सुनेर रोइरहेकी थिई ।
के भयो ? किन रोएकी तिमी ? — राधेले सीमाको आँसु पुछ्दै भन्यो ।’
सीमा राधेको आँखामा हेरिरही तर बोल्न सकिन । हामीलाई कसैले पनि छुट्याउन सक्दैन । हामी कतै जाँदैनौँ । म आफै सबै सम्हाल्छु— राधे सीमालाई अँगालोमा कसेर भन्छ ।’
साभारः लघुकथा कुनोबाट
