माइकल एन्जोलोको जन्म एक कुलीन तर गरीब परिवारमा भयो । बाल्यकालमा नै कलामा उनको रुचि जाग्रित भयो । उनका पिता र हजुरबुवाले कलाको भूत उतार्नको लागि उनलाई पिटे पनि, तर माइकल एन्जोलोको इच्छा यति प्रबल थियो कि उनी आफ्नो जिद्दीमा अडिग रहे ।
उनी चित्रकारी गर्दा प्रकृति र यथार्थमा धेरै ध्यान दिन्थे । माछाको पङ्खाको आकार र रङको अध्ययन गर्नका निमित्त उनी माछा बजार जान्थे, ताकि पछि आफ्नो चित्रमा त्यसलाई हुबहु उतार्न सकियोस् ।
यसपछि उनी मूर्तिकलाप्रति आकर्षित भए । उनले चिरफार गरे र शरीर विज्ञानको गहन अध्ययन गरे । उनी आफ्नो कलाको आलोचकका साथ कति राम्रो प्रकारले प्रस्तुत हुन्थे, यसको एउटा रोचक उदाहरण यो हो जब उनले डेबिडको एउटा ठूलो प्रतिमा बनाए, तब एउटा व्यक्तिले आलोचना गर्दै भने कि उसको नाक निकै ठूलो भयो । माइकल एन्जेलोले तत्काल छिना हथौडा उठाए आफ्नो हातमा सँगमरमरको थोरै धुलो लुकाएर राखे ।
उनले नाकलाई सानो गरेको अभिनय गरे र यस्तो गर्दै गरेको बेला त्यो धुलो खसाउँदै गए । केही समयपछि उक्त व्यक्तिले भने कि यो प्रतिमा विल्कुलै आदर्श छ । तर माइकल एन्जेलोले त्यस प्रतिमाको नाकलाई केही पनि गरेका थिएनन् र आलोचकलाई उसको कुरालाई महत्व दिइयो भने चित्त बुझ्यो ।
उनले विवाह गरेनन्, किनभने विवाहले उनको काममा बाध पुग्ने आशङ्का थियो । जब उनको एउटा मित्रले उनलाई भने कि यो अफसोस को कुरा हो कि उनी विवाहित छैनन् र उनको बच्चा छैन, तब उनले जवाफ दिए, मैले आफ्नो कलालाई आफ्नी पत्नी बनाएको छु र मेरो कलाकृतिहरु नै मेरा सन्तानहरु हुन्, जसलाई म आफ्नो पछाडि छोड्नेछु ।
साभारः ‘सफलता’ पुस्तकबाट
