कामु जिन्दगीभर अस्वस्थ भई बाँच्न बाध्य भए । उनी सेना भई हात मुख जोर्न र राष्ट्रको सेवा गर्न चाहन्थे तर रोगी भएका कारण फौज जागीर पाउन सकेनन् । उनको रुचि दर्शनशास्त्रमा पनि भएकाले उनले यसै विषयको शिक्षक बनेर जीवन धान्ने विचार गरे ।
र, शिक्षण पेशाकै लागि प्रयासमाथि प्रयास जारी राखे तैपनि स्वास्थ्य खस्केकै कारण यहाँ पनि सफल हुन सकेनन् । उनलाई त्यस बेलासम्म असाध्य मानिने क्षयरोगले भेट्टाइसकेको थियो । त्यसपछि उनले सानातिना नाम मात्रका थुप्रै जागिर खाँदै छोड्दै गरे । यसै क्रममा पत्रकारिता एवम् लेखनमा आएर उनी ठोक्किए ।
पत्रकारितामा उनको मन राम्ररी रमायो । र, यसैको लागि आफू जन्मेको भनी ठम्याए ।सबै खाले काममा असफल भैसकेका उनले सन् १९५७ मा लेखनको लागि नोबेल पुरस्कार जिते ।
साभारः ‘नव सफलता शास्त्रा’ पुस्तकबाट
