लघुकथा : ठग !

सुरेशकुमार पाण्डे

“आउँनुहोस् ! जम्मा पचास रूपियाँमा थाली, दाल, सब्जी सलाद, पुडी । आनुहोस् ! आउँनुहोस् ! पेटभरी खानुहोस् !
दिल्ली रेलवाइस्टेसन्को नजिकै एकजनाले नेपाली भाषामा चिच्याउँदै ग्राहक बटुल्दै थियो ।
मित्ज्यू यतै खाऊँ है ? नेपाली होटल रहेछ— कालेले सेतेसँग भन्यो ।
हस् मितज्यू ! यहाँ भन्दा सस्तो त अन्त छैन होला ! सेते पनि कालेको समर्थन गर्दै बोल्यो । चिसोको मौसम आकासबाट सिमसिमे पानी पनि परिरहेको अवस्था ।
काले यताउता नजर घुमाउँछ र होटेलतिर लम्किन्छ । सेते पनि उसैको पछि–पछि हिँड्यो ।
ए भाई ! पचास रूपियाँको थाली हो नि ? काले त्यो कराइरहेको केटासँग सोध्छ ।
हजूर दाई ! बस्नुस्— उसले कुर्चितिर इसारा गर्दै सटिकमा भन्यो ।
दुबैले थाली लगाउँन अनुरोध गरे ।
खाँदा पुडी पातला दश÷दश वÞटा पुडी दुबैजनाले खाए ।
नजिकै नलमा हात धोए ।
बाहिर काउन्टरमा बिल बुजाउँन पुगे ।
कालेले आफ्नो खल्तीबाट एक सय भारू निकाल्यो ।
होइन मितज्यू म दिन्छु । सेतेले पर्स निकाल्यो र दिन थाल्यो ।
यह क्या है ?— उसले हिन्दीमा सोध्यो ।
दुई थालीको सय रूपियाँ होइन र ? सेतेले भन्यो ।
आप लोग बिस पुडी खाचुके हैँ । आपका बन्ता है पाँच सौका पुडी और दो सौ रूपियाका सब्जि सौ रूपियाका सलाद । जम्मा आठ सौ रूपियाँ ।
तपाईंहरूले बिस वÞटा पुडी खानुभयो । पाँच सय रूपियाको पुडी दुई सयको तरकारी र एक सयको सलाद । जम्मा आठ सय रूपिया ।
यो के भन्छ मितज्यू ? सेते झसिङ्गियो र काले तिर हेर्दै भन्यो ।
स्टेसनको नजिक ठग्छन् भन्ने त सुनेको थिएँ तर आज आफै पनि परियो ।
ए भाई ! तिमीले पचासको थाली भनेका थियौ त ? काले त्यो केटातिर हेर्दै सोध्यो ।
दाई एकथालीमा दुइटा पुडी हुन्छ । हजूरले बिसवÞटा खानुभयो । दश थाली भयन त ? उसले नाक मुख बिगार्दै प्याच्च भन्यो ।
दाङ घोराही १८