राजन कार्की
सरकारी काज परेको थियो । म र मलाई उपलब्ध गराइएको चालक गरी हामी दुई प्राणी मात्र थियौँ गाडीमा । जुन खाडाखुल्डीमा पर्दा हाम्रा शिर मास्तिर ठोक्किन्थ्यो ।
“हैट ! के सारो बिग्रेको बाटो रहेछ” मैले नै कुरो सुरु गरेँ ।
“केन्द्रका चिल्ला टेबलबाट निस्केको बजेट गाउँले हातसम्म आइपुग्दा फुस्रो हुन्छ ।”
चालक मलाई रोचक लाग्यो । थातथलो, घरपरिवार, यताउताका कुरा पछि उसले सुनायो—
“म सानो छँदा मेरा हजुरबाले सुनाको कथामा एउटा राजा रहेछ । कुनै उत्सवमा उसले फलानो साँझ राज्यका सबै घरले दीपावली गर्नु भनेर उर्दी गरेछ । राजाको उर्दी उस जुगमा नमान्ने कुरै भएन । राजाले पनि लौ ककसले दीपावली गरेछन् भन्ने सोचेर घुम्न निस्कँदा एउटो झुप्रो गाउँ अँध्यारो पाएछन् अनि सोधेछन् । फुसमहलधनीहरूको मूलिले विन्ती बिसाएछ— सरकार ! बाल्न त बालेकै हौँ अलि हावा पनि बह्यो र दियोमा तेल थप्न लाग्दै थियौँ देख्यौँ हाम्रा गाँवै अँधेरो हुँदा त सरकारको महल झन् उजेलो र झिलीमिली पो देख्तो रहेछ । त्यसैले हाम्ले फेरि दियो नबालेको हो सरकार । त्यो राजाझैँ हाम्रा अनेक राजाहरू हाम्रो विवशताको अँधेरो देखेर मख्ख हुन्छन् सर ।
