रामप्रसाद पन्त
नियमित भइरहने साहित्यिक समागमका बीच एउटा नयाँ अनुहार देखिए एक दिन । सुटमाथि टाई कसेका ती व्यक्तिको परिचय गराए भेटघाटमा सम्मिलित भइरहने एक जना साहित्यकारले ।
त्यसपछि ती नवागन्तुक मित्रले आफ्नो लेखन–विवरण प्रस्तुत गरे, धाराप्रवाह— ‘कति लेखेर साहित्यकार भइने हो ? कस्तो लेखेर साहित्यकार भइने हो ? कस्तोलाई साहित्य भनिन्छ ? कस्तालाई साहित्यकार भनिन्छ ? कुन वेला साहित्यकार भइन्छ ? मैले अहिलेसम्म एउटामात्र किताब लेखेँ, म साहित्यकार भएँ कि भइनँ ? यहाँहरूले बताइदिनुप¥यो ।’
उनले धाराप्रवाह बोल्दै गए— ‘मेरो यस कृतिको कुरा गर्ने हो भने, पाँच मिनेटको समय दिएका राष्ट्रपतिले पचपन्न मिनेट बितेको पत्तै पाउनुभएन । आधा घण्टाको समय दिएका प्रधानमन्त्रीलाई समय नपुगेर पुनः पछि भेट्ने मनसाय व्यक्त गर्नुभयो ।’
उनले पदीय आडम्बर पनि देखाइहाले— ‘म अमुक मन्त्रालयको अमुक पदमा छु । म यसै हप्ताभित्र विदेश स्थित अन्तर्राष्ट्रिय कुटनीतिक नियोगमा जानुपर्ने भएकाले अलि बेफुर्सदमा छु, तथापि जाँदाजाँदै एउटा कविता यहाँहरूलाई सुनाउँछु ।’
उनले कविता पढ्न थाले, श्रोताले ध्यान दिएर सुने । स्रोतावर्गको अनुहारमा व्यङ्ग्यपूर्ण मुस्कान देखिन थाल्यो । एक अर्काका अनुहार हेरेर मुख छोप्न थाले, अधिकांश साहित्यकारहरू । कविता वाचनको समाप्तिसँगै तालीको गडगडाहट आवाज सुनियो । वाहवाहले कोठा गुञ्जायमान भयो । कविजीले मन्दमुस्कान छाडे र भने— ‘तपाईंहरूको समर्थनले साहित्य–लेखनमा सफल भएको ठानेँ ।’
जब उनले हल छाडेर बाहिर निस्के, त्यसपछि भने हाँसोले ध्वनित भयो सभाहल ।
