–प्रेम पुन मगर
निकैबेर नातिनीको भाषा नजानेर आफैलाई धिक्कारेँ । अनेकौ उपायहरू लगाएँ —
“त्यो कस्तो हुन्छ नानी ?”
नानीले रुँदै आफ्नै भाषामा भनिन् — “डिल ।”
एकछिन घोरिएर फेरि उनकै भाषामा सोधेँ–
“पाण्डा सेम कि ! अप्पल सेम कि ! चिजबल सेम कि ! जुच सेम तिम्रो डिल ?”
नानीले उधुमसँग रिसाउदै भनिन् –“नो नो नो डिल चाइयो मलाई ।”
भाषा नजानेकोमा आफैमा निक्कै रिस् उठ्यो। रिस पोखेँ–
“आजभोलिका नानीहरूलाई नेपाली भाषा नसिकाएर खोई के के सिकाउँछन् !
हे भगवान ! यो डिल भनेको के होला खोई ?
त्यत्तिकैमा पसलबाट फर्कदै निरमायाले भनिन्–
“नानीले बिहानैदेखि ढिँडो खान्छु भन्दै थिइन् अबेर पो भयो ।”
साभारः लघुकथा कुनोबाट
