कर्म विना मानिसलाई केही पनि प्राप्त हुँदैन

संसारका सम्पूर्ण प्राणीमध्ये मान्छे शारीरिक रुपमा सबैभन्दा कमजोर छ । चराझैँ, उड्न, चितुवाझैँ दौडिन, गोहीझैँ पौडिन र बाँदरझैँ रुख चाहार्न ऊ सक्तैन । चीलका जस्ता आँखा, वनबिरालोकै जस्ता बलिया पन्जा र दाँत पनि उसका छैनन् । शारीरिक रुपले त मान्छे असहाय र असुरक्षित छ । एउटा सानो कीराकै टोकाइले पनि ऊ मर्नसक्छ । विधाता भने दयालु र समझदार छ । विधाताले मान्छेलाई दिएको यो सबैभन्दा ठूलो उपहार हो । वातावरणलाई आफ्नो अनुकूल बनाउन मान्छेले मात्रै सक्छ । बाँकी अरु सबै जीवजन्तु वातावरणअनुसार नै आफूलाई ढाल्न बाध्य हुन्छन् ।
विधाताको यो सबैभन्दा ठूलो उपहारलाई अत्यन्त थोरै मान्छेले मात्रै उपयोगमा ल्याउँछन् । अज्ञानता वा वेवास्ताले महान् उपहारकै दुरुपयोग हुनु चाहिँ बडो दुःखको विषय हो ।
असफल मान्छेहरु पनि दुई प्रकारका हुन्छन् । एकथरी, जे गर्छन् त्यस बारेमा कहिल्यै केही सोच्दैनन्, अर्काथरी, सोच्छन् तर त्यो भने— कहिल्यै गर्दैनन् । सोच्ने क्षमताविना जीवन गुजार्नु भनेको निसाना बिनाको गोली हान्नुजस्तै हो ।
जीवन त्यो क्याफ्टेरियाजस्तै हो जहाँ तयारी खानपिनलाई हरेक आफैँले अडकलेर लिनुपर्छ । हामी आफ्नो लागि ट्रे उठाउँछौँ, खाना रोज्छौँ र त्यसको पैसा तिर्छाैं । तपाईं पैसा तिर्न तयार हुनुहुन्छ भने त्यहाँका जुनसुकै सामान पनि पाउनुहुन्छ । कसैले ल्याइदेला भनी पर्खनुहुन्छ भने तपाईंले त्यहाँ सधैँभरि पर्खनुपर्नेछ । जीवन पनि यस्तैयस्तै हो । तपाईं रोज्नुहुन्छ अनि मूल्य तिरेर सफल हुनकै लागि अघि बढ्नुहुन्छ ।
साभारः ‘तपाईंको जीत’ पुस्तकबाट