१) आत्मसंस्कारका लागि सत्संगभन्दा सरल र श्रेष्ठ साधन अर्काे छैन । भयंकर दुष्ट, बडेबडे पापी, घोर दुराचारी पनि सज्जन र सत्यानुगामी मित्रको सम्पर्कमा आएर नसुध्रिइरहन सक्दैनन् ।
२) सत्संगले आफ्नो यस्तो चमत्कार जादु गर्दछ कि मनुष्यको आत्मा स्वयमेव शुद्ध हुन थाल्दछ ।
३) यो जीवन फूलैफूलको शैयौ होइन, बरु रणभूमि हो, जहाँ हामी प्रतिक्षण दुर्भावना, दुष्प्रवृत्ति र सङ्कटहरुसँग साहसपूर्वक भिड्नु छ ।
४) विपत्तिले केवल कमजोर, कायर, भयग्रस्त र कर्महीन व्यक्तिलाई नै डराउन दिन्छ, धम्काउँछ र पराजित गर्दछ तर ती व्यक्तिहरुको वशमा रहन्छ जो ऊसँग लड्न भिड्न कम्मर कसेर तत्पर हुन्छ । अतः सधैँ खतराले भरिएको जीनव बाँच । सङ्कटबिना मानिसको जीवन खारिन सक्दैन ।
५) मनुष्यको जीवनमा शिक्षाको ज्यादै महत्व छ । शिक्षाको गुणगान जति गाए पनि थोरै हुन्छ ।
६) शिक्षाको प्रमुख प्रयोजन विषयको जानकारी प्राप्त गर्नु र अधिक अर्थाेपार्जन गर्ने दक्षता बढाउनु हो, त्यसैले शिक्षालाई अन्नपूर्ण पनि भनिन्छ ।
७) विद्याको उद्देश्य र प्रतिफल भिन्न छ । विद्याले मनुष्यका गुण, कर्म, स्वभावमा उत्कृष्टता समावेश गरेर उसलाई समुन्नत सुसंस्कृत बनाउँछ ।
८) विद्याले मनुष्यको भाव, सम्वेदनालाई जागृत गरेर उसका अन्तस्करणलाई आत्मीयता एवम् उदारताले भरिपूर्ण पार्दछ । त्यसैले विद्यालाई ज्ञानचक्षु अमृतवर्षिणी र सर्वाेपरि धन मानिएको छ ।
९) मानिसले विद्याको महत्व बिर्से, अनावश्यक र तिरष्कृत बनाए यसलाई दुर्भाग्य नै भन्नुपर्दछ । यही त्यो मूलभूत कारण हो, जसले यस संसारलाई नराम्रोसँग दीनहीन एवम् अपराधी प्रवृत्तिको बनाइदिएको छ । परिणाम जो अवश्यम्भावी थियो, त्यो हाम्रो सामु प्रष्ट छ । अतः शिक्षा होइन विद्या पनि मनुष्य जीवनको अनिवार्य आवश्यकता हो ।
साभारः ‘महापुरुषहरुका अमर वाणी’ पुस्तकबाट
