भवानी पौडेल पोखरा २०
तीस वर्षभन्दा बढी समयसम्म प्राथमिक तहका बालबालिकालाई पढाएर आज जब म आफ्नो जागिरको अन्तिम अध्याय बन्द गर्दैछु, मनमा अनेक भावनाहरू खेलिरहेका छन्। ती नानीहरूको चञ्चलेपन, खुसी, र सफलताको साक्षी बनेको त्यो कक्षा कोठा छोड्नु एकदमै कठिन भएको छ।
के के सम्झना आउनेछ?
सबभन्दा पहिले मलाई बालबालिकाको हाँसोको याद आउनेछ। तिनको निर्दोष मुस्कान, कौतुहलले भरिएका प्रश्नहरू, र कहिलेकाहीं अचम्म लाग्ने परिपक्वताले भरिएका कुरा, जसले मलाई सधैं उत्साहित बनायो।
म तिनीहरूको साना हातहरू सम्झनेछु, जसले मलाई हर बिहान समातेर अनजान दुनियाँमा अघि बढ्न साथ माग्थे। कुनै कठिन पाठ सिक्दै गरेको बच्चाले एक्कासी कुरा बुझेको क्षण मेरो लागि सबैभन्दा मूल्यवान् थियो। म तिनीहरूले दिएको रंगीन चित्रहरू र स-साना नोटहरूको सम्झना गर्नेछु, जसमा लेखिएको हुन्थ्यो, “धन्यवाद, टिचर”
म अभिभावकहरूसँग बनाएको सम्बन्ध, सहकर्मीहरूसँगको सहकार्य, र समुदायसँगको सँगै बिताएको समय पनि सम्झनेछु। सँगै हामीले बालबालिकाका लागि सुरक्षित, सम्मानित, र रमाइलो सिकाइको वातावरण सिर्जना गर्यौं। स्टाफ रूमका रमाइला कुराकानी, साझा हाँसो, र कहिलेकाहीं आएको चुनौतीले मलाई सहकार्य र साथसाथैको महत्व सिकायो।
यी वर्षहरूमा मैले के गरें?
ती दशकहरूमा मैले विषय मात्रै सिकाइनँ, मैले जीवनका मूल्यहरू पनि सिकाएँ—दयालुता, इमानदारी, र दृढता। मैले बच्चाहरूलाई विफलता अन्त्य नभई नयाँ अवसर भएको कुरा बुझाउन मद्दत गरेँ।
मेरो कक्षा कोठामा, मैले विविधतालाई सम्मान गरें र सिर्जनशीलतालाई प्रोत्साहन गरेँ। चाहे त्यो लजालु बच्चाले कथाको समयमा आफ्नो आवाज फेला पारेको होस् वा रचनात्मक सोचाइ भएको बच्चाले आफ्नो सिर्जना प्रस्तुत गरेको होस्, म प्रत्येक आत्म-खोजको क्षणलाई मूल्यवान् मान्थें।
मैले समयसँगै आफूलाई परिवर्तन गरें—ब्ल्याकबोर्डबाट स्मार्टबोर्डसम्मको यात्रामा प्रविधिलाई आफ्नो शिक्षणमा समेटें। यो सजिलो थिएन, तर मैले आफ्ना विद्यार्थीहरूसँगै सिकेँ, र तिनीहरूलाई देखाएँ कि सिकाइ कहिल्यै रोकिँदैन।
मैले अनगिन्ती भूमिका खेलेँ—शिक्षक, अभिभावक, साथी, र कहिलेकाहीं त आमाजस्तै। मैले तिनीहरूका समस्याहरू समाधान गर्न साथ दिएँ, आँसु पुछिदिएँ, र तिनीहरूको साना-ठूला सफलताहरूमा खुसी साटेँ।
मैले के आशा गर्छु?
जब म यहाँबाट बिदा हुँदैछु, म मेरो स्मृतिको खजाना र मेरो विद्यार्थीहरूको जीवनमा प्रभाव पार्न सकेको आशा लिएर जान्छु। म चाहन्छु तिनीहरूले मेरा पाठ मात्र नभई तिनीहरूप्रतिको माया, उत्साह, र विश्वासलाई पनि सम्झून्।
मेरो विद्यार्थीहरूलाई मेरो सन्देश छ: कहिल्यै जिज्ञासा हराउन नदिनु। प्रश्न सोध्नुस्, उत्तर खोज्नुस्, र सधैं आफू र अरूलाई दयालु बन्न प्रेरित गर्नुस्। मेरा सहकर्मीहरूलाई मेरो धन्यवाद छ, जसले मलाई सधैं साथ र समर्थन दिनुभयो। र अभिभावकहरूलाई मेरो आभार छ, जसले आफ्ना बच्चाहरूको भविष्य निर्माणमा मलाई विश्वास गर्नुभयो।
अब जब म अवकाशको जीवनमा प्रवेश गर्दैछु, मेरो हृदय खुसीले भरिएको छ। म कक्षा कोठाको अगाडि अब नबस्ने भए पनि, शिक्षणको सार मेरो साथ सधैं रहिरहनेछ। किनभने शिक्षण केवल एक पेशा होइन, यो एउटा उद्देश्य, वरदान, र भविष्यसँगको जीवनभरको सम्बन्ध हो।
