बल्लभभाइ पटेलको बाल्यकाल गाउँमा बितेको थियो । उनी जुन गाउँमा बस्थे त्यहाँ कुनै अँग्रेजी स्कुल थिएन । यसैले अँग्रेजी पढ्ने विद्यार्थी सबै १०–११ किलोमिटर पैदल हिँडेर अर्काे गाउँमा जान्थे । गर्मीमा बिहान ७ बजे स्कुल लाग्थ्यो । यसैले सूर्याेदय हुनु अगाडि नै घरबाट निस्केर खेतैखेत हिँड्नुपथ्र्याे ।
एउटा खेतको आलीमा राखिएको ढुङ्गामा धेरैजसो कोही न कोही ठोक्किने गर्थे ।
एक दिन त्यो खेतको आली पार गरिसकेपछि छात्रको एउटा टोलीले देखे उनीहरुमध्ये एउटा साथी कम छ । बल्लभभाइ पटेल पछाडि छुटेका थिए । टोली फर्कियो र हे¥यो बल्लभभाइ पटेल खेतको आलीमा कुनै चीजसँग जोडले रमाइरहेका छन् ।
साथीहरुले बोलाए, तिमी पछाडि किन रोकियौ ?
यो ढुङ्गा हटाउनको लागि । बल्लभभाइ पटेलले त्यो ढुङ्गा हटाए र साथीहरुसँग भने, बाटोको यो ढुङ्गाले धेरैजसो बाधा पु¥याउने गथ्र्यो । अँध्यारोमा कतिजनाको खुट्टामा चोट लाग्यो होला ! आउँदाजाँदा चोट लाग्ने र रोकावट हुने यस्तो चीजलाई हटाउनु बाहेक अरु कुनै उपाय थिएन । मैले निश्चय गरेको थिएँ— आज यसलाई हटाएर नै अगाडि बढ्नेछु । यसैले राखिएको थिएँ ।
साभारः ‘प्रेरक प्रसङ्हरु’ पुस्तकबाट
